तिच्या दरवाज्यातून आत आल्यावर जेमतेम दोन ते तीन व्यक्ती कशाबशा उभ्या राहू शकतील एवढीच
मोकळी जागा. चपलांच्या स्टॅण्डवरच्या चपला/सॅण्डल्स/शूज आपल्या जागेवरुन सरकत सरकत
पसरलेल्या. त्यामधून वाट काढत काढत सोफ्यापर्यंत पोहचण्यासाठी वाटेत पुस्तकांचे ढिग, १/२
इनडोअर प्लॅन्टस, भिंतीवर चढून जाण्याची आशाळभूतपणे वाट पाहणारी खाली जमीनीवर
ठेवलेली निरनिराळ्या आकाराची, प्रकारची पेटिंग्स, काही फोटो, देशविदेशात भटकतांना
आवर्जून त्या-त्या देशाचे वैशिष्ट असलेल्या आणि म्हणून खरेदी कराव्याशा वाटलेल्या वस्तू
तर कधी सांगण्यासारखे काहीही कारण न नसतांना, केवळ वाटले विकत घेतलेल्या गोष्टी,
काही चित्र-विचीत्र खेळणी, पुतळे, कोरीव कामाचे नमुने असा सगळा भरलेला मुलुख ओलांडून
मग सोफ्यावर तुम्ही बसू शकाल, अर्थात त्यावर कागद, कात्रणं, संगीताच्या CDs, नवी/जुनी
पत्रं यातलं आणि असं काही तिथे आधीच नसेल तर.
कॉफीटेबल वर तर वस्तू हक्काने बसलेल्या असतात, कारणं त्या टेबलाचा मूळ उद्देशच मुळी वस्तू
ठेवण्याकरता.
रद्दीसाठी म्हणून काढलेले वर्तमानपत्राचे गठ्ठे असतात, कुणाला तरी द्यायची अशा पुस्तकांचे
वेगळे ढिग असतात, कुणा जवळच्याला मोठ्या उत्साहाने दाखवायला आणलेले फोटो
अलब्मस तिथेच त्यातल्या आठवणींसकट रेंगाळत असतात, नदीकिनारी सापडलेले स्पर्शसंवेदना
जागविलेले दगड असतात, पुन्हा तशाच स्पर्शाची वाट बघत पहुडलेले, कधीतरी भटकतांना
उडण्याची स्वप्नं दाखविणारं, पक्षाचं रंगीत पीस असत, आपल्या अंगावर ऋतुंच्या खाणा-खुणा
मिरवलेली वाळलेली झाडांची पानं असतात आणि कोपर्यातल्या क्लिपबोर्डवर तर एकावर एक
आयुष्यातील पुटंच्या पुटं चढलेली. कधीतरी त्यातला एखादा तुकडा खुणावून हसतो.
ह्या गच्च भरलेल्या घरात एका उतरत्या दुपारी ती सोफ्याच्या एका कोपर्यात बसून शांतपणे
लिहीत असते, तिच्या कादंबर्यातील पात्रांच्या मनातील विचारांचा पसारा सराईतपणे
कागदावर उतरवत, आवरत जाते, हळूहळू सूर्यप्रकाश मंदावत जातो, पेटिंग्स,
फोटो आणि इतर गोष्टी मधून उरलेल्या भिंतीवर सावल्या लांबत जातात, आजूबाजूलाच्या
पसार्यातून विखुरलेल्या तिच्या अस्तित्वाची आणि लिहिता लिहीता आतील आवरासावरीची लय
जमून जाते.
(लमाल एप्रिल २०१४)
मोकळी जागा. चपलांच्या स्टॅण्डवरच्या चपला/सॅण्डल्स/शूज आपल्या जागेवरुन सरकत सरकत
पसरलेल्या. त्यामधून वाट काढत काढत सोफ्यापर्यंत पोहचण्यासाठी वाटेत पुस्तकांचे ढिग, १/२
इनडोअर प्लॅन्टस, भिंतीवर चढून जाण्याची आशाळभूतपणे वाट पाहणारी खाली जमीनीवर
ठेवलेली निरनिराळ्या आकाराची, प्रकारची पेटिंग्स, काही फोटो, देशविदेशात भटकतांना
आवर्जून त्या-त्या देशाचे वैशिष्ट असलेल्या आणि म्हणून खरेदी कराव्याशा वाटलेल्या वस्तू
तर कधी सांगण्यासारखे काहीही कारण न नसतांना, केवळ वाटले विकत घेतलेल्या गोष्टी,
काही चित्र-विचीत्र खेळणी, पुतळे, कोरीव कामाचे नमुने असा सगळा भरलेला मुलुख ओलांडून
मग सोफ्यावर तुम्ही बसू शकाल, अर्थात त्यावर कागद, कात्रणं, संगीताच्या CDs, नवी/जुनी
पत्रं यातलं आणि असं काही तिथे आधीच नसेल तर.
कॉफीटेबल वर तर वस्तू हक्काने बसलेल्या असतात, कारणं त्या टेबलाचा मूळ उद्देशच मुळी वस्तू
ठेवण्याकरता.
रद्दीसाठी म्हणून काढलेले वर्तमानपत्राचे गठ्ठे असतात, कुणाला तरी द्यायची अशा पुस्तकांचे
वेगळे ढिग असतात, कुणा जवळच्याला मोठ्या उत्साहाने दाखवायला आणलेले फोटो
अलब्मस तिथेच त्यातल्या आठवणींसकट रेंगाळत असतात, नदीकिनारी सापडलेले स्पर्शसंवेदना
जागविलेले दगड असतात, पुन्हा तशाच स्पर्शाची वाट बघत पहुडलेले, कधीतरी भटकतांना
उडण्याची स्वप्नं दाखविणारं, पक्षाचं रंगीत पीस असत, आपल्या अंगावर ऋतुंच्या खाणा-खुणा
मिरवलेली वाळलेली झाडांची पानं असतात आणि कोपर्यातल्या क्लिपबोर्डवर तर एकावर एक
आयुष्यातील पुटंच्या पुटं चढलेली. कधीतरी त्यातला एखादा तुकडा खुणावून हसतो.
ह्या गच्च भरलेल्या घरात एका उतरत्या दुपारी ती सोफ्याच्या एका कोपर्यात बसून शांतपणे
लिहीत असते, तिच्या कादंबर्यातील पात्रांच्या मनातील विचारांचा पसारा सराईतपणे
कागदावर उतरवत, आवरत जाते, हळूहळू सूर्यप्रकाश मंदावत जातो, पेटिंग्स,
फोटो आणि इतर गोष्टी मधून उरलेल्या भिंतीवर सावल्या लांबत जातात, आजूबाजूलाच्या
पसार्यातून विखुरलेल्या तिच्या अस्तित्वाची आणि लिहिता लिहीता आतील आवरासावरीची लय
जमून जाते.
(लमाल एप्रिल २०१४)
