भूक

(मूळ कविता:  Hunger by Robert Binyon)

मी सावली सारखी माणसांबरोबर राहते,

प्रत्येकाच्या बाजूला नेहमी बसलेली असते.

कुणी मला पाहू शकत नाही,

पण ते एकमेकांकडे पाहतात,

आणि मला माझं अस्तित्व जाणवतं.

माझी शांतता ही खेळणाऱ्या मुलांच्या 

क्रिडांगणाला गिळंकृत करणाऱ्या

एखाद्या भरतीच्या लाटेसारखी !

एखाद्या संथ रात्री अविरत पडणाऱ्या

आणि पक्षांची कलेवरं आपल्यात

सामावून घेणार्या विखारी बर्फासारखी !

शक्तीशाली सैन्य जे आकाशातून आणि हवेतून आपल्या

धुवांधार गोळीबाराच्या पावसात, शत्रूची दाणादाण, नायनाट करतं, 

मी त्या सैन्यापेक्षाही भयंकर, घणाघाती तोफेपेक्षाही भयानक !

राजे, सम्राट देतात आदेश,
जो मी कधीच आणि कुणालाच देत नाही,

पण तरिही तो पाळला जातो प्रत्येकाकडून 

एखाद्या अत्यंत प्रभावी वक्त्यापेक्षा,

मी न दिलेली हाक ऐकल्या जाते जन्माला आलेल्या प्रत्येकाकडून !

मी शपथा विसरायला लावते,

मी दिलेलं देणं परत घ्यायला लावते,

नग्न सत्य मला जवळून ओळखते,

मी पहिली आणि शेवटची जिंवतपणाची खूण,

मी भूक !

(लमाल जून २०१४)